Ezkontzarako bokazioa: entrega osoa eta santutasuna eguneroko bizitzan
Ezkontzarako bokazioa deia da gizon eta emakume baten arteko batasun intimo, esklusibo eta behin betikoa bizitzeko, Jainkoaren maitasuna islatzen duena eta bere maitasun‑planean parte hartzen duena. Batasun hori ez da elkarbizitza hutsa, baizik eta bizitza osoko konpromisoa, bizitzaren transmisiora irekia, non ezkontideak egunerokoan santutasunera deituak diren, bai elkarrekiko harremanean, bai seme‑alaben harreran eta heziketan.
Ezkontza, batez ere, bestearekiko entrega da. Bikoteari egindako entrega osoan, ezkontideek norbera gainditzen, berekoikeriatik irteten, bestearen zerbitzura jartzen, sakrifikatzen eta haren zorionaren alde saiatzen ikasten dute. Norbera emate horrek Jainkoari egindako maitasunaren seinale da, zeinak zeruan izango baitu bere gailurra. Emandako eta sakrifikatutako ekintza bakoitza Trinitate‑maitasunaren isla da: Aitak Semea maite duen bezala eta biek Espirituaren etengabeko entregan bizi diren bezala, ezkontideek batasunean eta bizitzarekiko irekitasunean bizitzen ikasten dute.
Ezkontza Jainkoaren maitasunaren seinale eta parte‑hartze gisa
Ezkontzaren eginkizuna maitasuna zaindu, agerian jarri eta komunikatzea da, Jainkoak gizateriari dion maitasunaren eta Kristok Elizari dion maitasunaren ispilu bizia eta parte‑hartze erreala izanik (Amoris Laetitia, 67). Maitasun konjugala ez da afektu edo sentimendu hutsa: eguneroko bizitzan gauzatzen den entrega osoa da eta santifikazio‑bidea. Ezkontide bakoitza modu berezian bihurtzen da Jaunaren hurbiltasunaren seinale eta tresna (Amoris Laetitia, 221).
Santutasuna maitasuneko, eskuzabaltasuneko eta leialtasuneko egintza txikietan agertzen da. Aita Santu Frantziskoren hitzetan:
“Jesusek bakoitzarentzat proposatzen duen bizimoduari leial izateko modu asko daude… ezkontzan bizitutako santutasun hori Jainkoaren leialtasunaren ispilu baliotsua da” (Gaudete et Exsultate, 14).
Ezkontza aliantza eta sakramentu gisa
Ezkontza‑baiezkoa ez da giza hitzarmen hutsa: Kristok sakramentu‑duintasunera goratutako aliantza da (CIC 1601). Grazia berezia du, hiruko eraginez:
-
Maitasun naturalaren perfekzionamendua.
-
Batasunaren eta apurtu‑ezintasunaren berrespena.
-
Ezkontideen santifikazioa, Vatikano II. Kontzilioak irakatsi bezala:
“Jaunak duindu egin du maitasun hau sendatuz, perfekzionatuz eta goratuz, grazia eta karitatearen dohain bereziarekin” (GS 48).
Ezkontzako “bai”‑ak elkarrekiko, oso eta interesik gabeko entrega esan nahi du, errespetuan, harreran eta elkarren laguntzan adierazten den batasunean. Ezkontzak berekoikeria baztertzen du, izan ere, ezkontide bakoitza ez da bere buruaren jabe esklusibo izaten jarraitzen, baizik eta bestearena ere bihurtzen da, neurri berean nola bere buruaren. Nortasun pertsonala bestearenganako harremanaren bidez eraldatua gelditzen da, “heriotzak banandu arte” lotuz. Ezkontideen batasuna lur gainean dagoen intimoena da, eta “haragi bakarra” izatearen errealitatean agertzen da.
Hitzaren zentzu osoan, bokazio bat
Ezkontza erabat bokazioa da. Lotura sortu ostean, ez da banakoaren borondatearen menpe geratzen, baizik eta naturarena eta Jainkoarena, biak elkartu dituenarena. Ezkontide bakoitzaren askatasuna ez datza jada senar edo emazte izatea aukeratzean, baizik eta diren horren egian bete‑betean bizitzean: bidelagun, santutasunean lankide eta munduan Jainkoaren maitasunaren ispilu bizi.
Ezkontza bakoitza santifikaziorako lekua da, non gizakiaren maitasuna Jainkoaren maitasunaren testigantza bihurtzen den, eta eguneroko entrega bakoitza, zerbitzu eta sakrifizio ekintza oro, Trinitatearen bizitzan parte hartzeko urrats bat gehiago eta Jainkoaren Erreinua lurrean eraikitzeko bide bat den.